سه شعر از فلزبان

( طر ح )
شانه هایم –
خسته اند ؛

دو دو می زنند از کار
از بی کاری
چشمانم ؛
دست هایم –
تَرک تَرک ؛
سرم انباشته از اعداد است
نقشه ها –

صف شده اند
سرم که خالی شد –
جایی دست وُ پا کنند ؛
یکی ترانه ای بخواند –
برای من !
گرسنه ام
گرسنه ی آوازی دسته جمعی
آوازِ کُر .
فلزبان.
۹۴/۲/۱۴

( در پسِ پُشتِ مِردُ مَکانم )
چیزی ، وول می خورد
در ژرفای درونم
مثلِ هراسِ از داس
یا –
خوردنِ ضربه به سر ، با چکُش ؛
دیگر کسی نمیترسد
نه از داس –
نه چکُش ؛
حتی من که زخمِ دیرینه ای دارم
میدانم –
ابزارها ، عوض شده اند
اما –
نمی دانم ، کدام هراس –
از غربالِ ذهنم ، رد شده است
که بر ریلِ خاطره هایم سوار ، میلغزد ؛
در پُشتِ غبارِ توهم –
ایستاده ام ؛
شبِ پُر قیر وُ سیاهِ ایست گویا
مردمان ، از پیِ شمع میگردند .
فلزبان
۹۴/۲/۱۴

( طر ح )
همیشه!
خجل است
از پُشتِ سرش ،
صُبح کاذب ؛
گرمی ی آغوشِ خورشید
راست –
گویش می کند.
فلزبان
۹۴/۲/۱۸

Advertisements

نظر شما

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s