با اعتراض به وضع موجود روز جهانی كودك را گرامی بداريم

با تاسف فراوان، كودكان به رغم داشتن روز جهاني، روزگار خوبي را در جهان تجربه نميكنند. بحران هاي اجتماعي ناشي از نظام هاي مبتني بر تبعيض و استثمار و جنگ، گروه بزرگي از كودكان جهان را از ابتدايي ترين حقوق خود محروم كرده است. محروميت از آب آشاميدني سالم، محروميت از تنفس در هواي سالم، سوء تغذيه، محروميت از سرپناه مناسب، محروميت از آموزش و بهداشت با كيفيت، محروميت از شادي و بازي و محروميت از همه ي حقوق كودكي از جمله صلح و آرامش و زندگي در محيطي صميمي از دردناك ترين تجربه هاي اكثريت كودكاني است كه به رغم ميل خود به دنيا آمده اند.

آنچه بيش از ستمي كه به كودكان روا داشته مي شود دردناك است تحميق كودكان توسط نظام آموزشي و رسانه هاي تبليغي و مسلط و توجيه وضع موجود به عنوان امر بديهي است كه گويا هيچ راه حلي نيست و كودكان بايد با نداشته هاي شان كنار بيايند و بپذيرند.
در بيشتر آثار تصويري اعم از فيلم ها و كارتون هايي كه براي كودكان مي سازند خوشبختي، امر اراده گرايانه افرادي باهوش و زرنگ است كه رسيدن به آن به اراده ي خود افراد بستگي دارد. قهرمانان اين آثار به تنهايي كارهاي خارق العاده و نجاتبخشي انجام مي دهند و نه فقط خود بلكه همه ي طرافيان را نجات مي دهند. بدون ترديد كودكان، اين قهرمان ها را دوست دارند اما آنچه در واقع با آن مواجه مي شوند ناتواني خود از اعمال قهرمانان اين آثار است كه منجر به كاهش اعتماد به نفس ايشان مي گردد. واقعيت زندگي كودكان هيچ نسبتي با زندگي اين قهرمانان فردي ندارد.
هر كودكي هم كه جرات كند و زندگي خود را با قهرمانان محبوبش هماهنگ كند با مقاومت نظام تربيتي و رواني حاكم مواجه مي شود و به عنوان كودكي ناآرام و يا بيمار و بيش-فعال، به داروهاي آرام بخش گرفتارش ميكنند.
در اين ميان بيشتر كودكان جامعه ي ما كه در آپارتمان هاي توسري خورده و قوطي كبريتي بزرگ مي شوند و از كمترين تحرك مورد نياز دوران كودكي هم محرومند به آسيبهاي جدي رواني و جسمي گرفتار مي شوند. هر حركتي به بهانه اي براي كودكان ممنوع مي شود.
اين كه در آپارتمان نبايد دويد، نبايد فرياد كشيد، نبايد با صداي بلند خنديد يا گريه كرد. پدر و مادر خسته و كلافه از فقر و گراني را به اين نتيجه نمي رساند كه بايد از مسئولان امر بخواهند كه براي كودكان محيط هاي امن و سالم و رايگان با مربياني دلسوز و تامين شده تدارك ببينند، بلكه به اين نتيجه مي رساند كه صداي كودك را با تشري خاموش كنند. چرا كه خود پدران و مادران هم از فرآورده هاي محروميت كشيده و خُرد شده ي همين وضعيت اند.
بياييد به جاي فشار به كودكان و تشديد محروميت هاشان، به مراكز و مسئولاني فشار بياوريم كه بيكاري و يا فقر و گراني را بر ما تحميل كرده اند و آرامش و كليه حقوق كودكي را از ما و كودكانمان به نفع اقليتي استثمارگر و دلال سلب كرده اند.

كانون متحد كارگري «كمك»
16/07/94

Advertisements

نظر شما

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s