بیانیه کانون متحد کارگری «کمک» به مناسبت روز جهانی کارگر

گرامی باد اول ماه مه روز جهانی کارگران

اعتراض طبقاتی زحمت کشان جهان در اول ماه مه -روز جهانی کارگر- کتابی ست که ، همه ساله به ما می آموزد که ما کارگران، دارای نیرویی جهان گیر هستیم. نیرویی که اگر در ارتباطی مداوم و سازمان یافته قرار گیرد، هیچ قدرتی را یارای رو در رویی با آن نیست. طبقه کارگر در این روز به رغم محدودیت های بی شمار برای به صحنه در آوردن همه ی قوای خود، باز هم هراس بر دل صاحبان سرمایه و حامیان و نمایندگان سیاسی شان در قدرت می اندازد. همین هراس است که صاحبان قدرت را بر آن می دارد تا امکان این مانور طبقاتی را از کارگران سلب کنند.

این بدان معنی ست که دشمنان طبقاتی ما توان و نیروی نهفته ی ما را می شناسند و با تمام قدرت شان از پدیدار شدن آن جلوگیری می کنند. گویا این خود طبقه ی کارگر است که هنوز خودباوری لازم برای به رخ کشیدن قدرت و اعمال قدرت را به دست نیاورده است. روز جهانی کارگر این فرصت را به ما می دهد تا نیروی طبقاتی خود را در جهان ببینیم، فرصتی است تا سازمان طبقاتی خود را تشکیل دهیم و آرمان برابری خواهانه طبقه ی کارگر را به گوش جهانیان برسانیم. نیروی طبقاتی خود را باور کنیم و توان آن را به بهره کشان و دشمنان برابری تحمیل نماییم. سرمایه داران هرگز با خواهش و اصرار بر قانون و اخلاق، از سود خویش، که با تضییع حقوق ما به دست می آورند، کوتاه نخواهند آمد. برای به دست آوردن تنها اندکی از حقوق غارت شده مان، هیچ راهی جز متشکل شدن و یکی کردن نیروی طبقاتی مان نداریم. پس روز اول ماه مه را آغازی برای وحدت عمل قرار دهیم و تلاش کنیم تا با کشف توان خود که تعیین کننده ی مسیر آینده ی جهان است، به خودباوری برسیم و با سازمان یابی و تحمیل تشکل های مستقل صنفی و طبقاتی خود به نظم موجود، بیداد و ستم سرمایه داری را پس بزنیم و همراه با زنان و مردان کارگرِ همه ی کشورهای جهان، نظم سرمایه داری را که عامل همه ی نافرجامی ها و ناکامی های مردم جهان است به چالش بکشیم.

به هوش باشیم که امپریالیسم برای انتقال بحران های اقتصادی گریبان گیر خود، دست به دامان عوامل خود در کشورهای درحال توسعه شده است. از همین روست که علاوه بر قدرت های رسمی و دولتی، اقتصاد خوانده های مزدورِ خود را به میدان فرستاده تا به مردم جهان بقبولانند که برای برون رفت از عقب ماندگی و فقر، هیچ راهی غیر از راهکارهای نئولیبرالیستی که ریاضت اقتصادی و تحمیل گرسنگی به توده های زحمتکش است وجود ندارد. حذف یارانه ها و خدمات اجتماعی و گسترش خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی و حذف ضوابط و مقررات از مناسبات کار و سرکوب تشکل های مستقل کارگری و نیز ایجاد تشکل های گوش به فرمان دولت ها برای کنترل هرگونه حق خواهی زحمت کشان، از اقدامات سرمایه داری برای عمومی کردن گرسنگی در جهان امروز است. در هر کجا که بتوانند نسخه ی نهاد های امپریالیستی -جمله بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و سازمان تجارت جهانی- را به اقصا نقاط جهان تجویز کنند و بحران های خود را منتقل کنند، از همین روش استفاده می نمایند و در هر جا که با مقاومت روبرو شوند با لشگرکشی و نظامی گری برخورد کرده و هجوم می آورند. این هجوم وحشیانه ی سرمایه داری جهانی جز با وحدت جهانی زحمت کشان قابل مهار نیست. پس:

– بکوشیم تا با کشف نیروی طبقاتی خود در ایران و جهان با این هجوم چند لایه سرمایه داری و نمایندگان سیاسی امپریالیسم و دست نشاندگان پیدا و پنهان آن ها برخوردی شایسته و بایسته داشته باشیم.
– تلاش برای ایجاد تشکل های صنفی و محلی و طبقاتی و نیز پیگیری مبارزات کارگری در ایران و جهان و حمایت از این مبارزات از اولین گام های این روندِ ضروری ست.
– دستمزدهایی که تنها جوابگوی معیشت یک هفته است و تاخیر در پرداخت همین حداقل حقوق دهن کجی به خانواده های ما محسوب می شود پس بکوشیم تا در همه ی بخش های اقتصاد اعم از بخش خصوصی و غیرخصوصی دستمزد معوقه برای همیشه به تاریخ سپرده شود و نیز تاش نماییم تا نمایندگان واقعی مان در تعیین حداقل دستمزد بر اساس رفع نیاز یک خانواده 4 نفری، مشارکت داشته باشند.
– دستمزد کافی با کار 6 ساعته امکان جذب گروه بزرگی از بیکاران را فراهم می کند تلاش کنیم تا این منطق را به جای مطالبه اضافه کاری جا بیندازیم.
– بکوشیم تا دولت ها وادار به تامین معیشت خانواده بیکاران شوند زیرا دولت ها مسئول ایجاد اشتغال و تامین معیشت در جامعه هستند پس دولت باید تا ایجاد اشتغال، معیشت تمام بیکاران را تامین کرده و با حقوق ایام بیکاری از سقوط آنان جلوگیری کند.
– قراردادهای موقت و سفید امضاء را آماج حملات خود قرار دهیم و برای تثبیت قراردادهای جمعی با نظارت و مدیریت تشکل-های مستقل کارگری تلاش کرده و برای به کرسی نشاندنش بکوشیم.
– مستمری بازنشستگی باید بتواند شان و منزلت کسی را که جوانی خود را وقف کار کرده تامین کند. زندگی و معیشت بازنشستگان نمایی از زندگی فردای ماست بنابراین بکوشیم با فشار بر سازمان تامین اجتماعی فردایی بهتر داشته باشیم.
– نقش موسسات تامین نیروی انسانی را که به عنوان دلال بین کار و سرمایه بخشی از حقوق نیروی کار را می بلعند، افشا کرده و بکوشیم این نهاد انگلی را از جامعه طرد کنیم.
– برنامه ی مقررات زدایی از مناسبات کار با نام آزادسازی اقتصاد و یا اصلاح قانون کار و یا هر عنوان دیگر باید متوقف شود پس تلاش کنیم که «اصلاح قانون کار و قانون تامین اجتماعی از دستور کار حکومت حذف شود.
– باید مجلس و دولت را وادار سازیم تا همه ی نیروی کار را مشمول قانون کنند از جمله کارگران کارگاه های زیر 10 نفر و کارگاه های مستقر در مناطق ویژه اقتصادی را که از شمول قانون کار معاف شده اند، و نیز بکوشیم تا همه طرح های ضدکارگری از برنامه ی دولت برای همیشه حذف شود.
– برای متوقف کردن چرخه بیکار سازی و پایان دادن به اخراج کارگران به بهانه های واهی و نیز برچیدن بساط نظامیان و عناصر امنیتی از واحدهای تولیدی و خدماتی و کارگاه ها و همه بنگاه های اقتصادی و به رسمیت شناساندن تشکل های کارگری و مبارزه ی طبقاتی کارگران، از جمله حق اعتصاب باید تلاش مضاعف داشته باشیم.
– باید برای تشکیل سندیکاها، اتحادیه ها و هرگونه تشکل کارگری و قانونی کردن تعطیلی روز جهانی کارگر به عنوان روز مبارزه ی کارگران علیه نظم سرمایه داری تلاش کنیم.
– کارگر از هر جنس و ملیت و با هر باوری یکی از ما و جزیی از طبقه ماست، پس بکوشیم تا دستمزد برابر در مقابل کار برابر و رفع هرگونه تبعیض در محیط کار اعم از تبعیض جنسیتی، تابعیتی، قومی، عقیدتی و… تثبیت شود.
– برای جلوگیری از کار کودکان زیر 18 سال و فراهم کردن زمینه ی آموزش و درمان رایگان و با کیفیت برای تمام کودکان و جوانان تلاش کنیم.
– کارفرمایان را وادار کنیم تا ابزار و ادوات ضروری برای کار ایمن را تهیه کرده و در اختیار کارگران قرار دهند تا جان کارگران در برابر سود قربانی نشود.
– گسترش خصوصی سازی و آزاد سازی اقتصادی دشمنی با زحمتکشان و اقدامی برای عمومی کردن فقر است پس بکوشیم تا واگذاری اموال عمومی به بخش خصوصی و همچنین واگذاری خدمات اجتماعی مثل آموزش و بهداشت و درمان را که جزیی از حقوق اجتماعی ست به بخش خصوصی متوقف شود.
– متوقف کردن روند غارت سازمان تامین اجتماعی توسط صاحبان قدرت را پیگیری کرده و تا اعمال مدیریت این سازمان توسط نمایندگان واقعی خود تلاش کنیم زیرا اساس این سازمان محصول مبارزات پدرانمان و دارایی آن محصول ده ها سال پس انداز خودمان است.
– با قراردادهای امپریالیستی که با نقض حق حاکمیت مردم ایران بر منابع نفت و گاز بسته می شود مخالفت کنیم و اجازه ندهیم که به نام سرمایه گذاری خارجی منابع عمومی غارت شود و به دوره پیش از جنبش ملی شدن صنعت نفت برگردانده شویم.
– برای ایجاد و برقراری وحدت طبقاتی صرف نظر از همه ی تفاوت ها تلاش کنیم و باور کنیم که یک طبقه ایم، همان طور که سرمایه داران همواره صرف نظر از تفاوت هایشان موضع و سنگر واحدی در مقابل ما دارند.

کانون متحد کارگری «کمک»
اردیبهشت ۹۵

Advertisements

نظر شما

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s