بایگانی برچسب‌ها: ناصر آقاجری

پاسخ به چند پرسش «اندیشه نو»

15 اسفند ماه 97
طرح پرسش ها، نقل به مضمون است.
پرسش اول. ( وضعیت جنبش کارگری و درجه آگاهی و سازمان یافتگی در سالهای منتهی به سال 57 . . . ؟ )
پاسخ : در شرایط اجتماعی سرکوب امکان ایجاد یک تشکل مستقل کارگری بسیار محدود و دشوار است از این رو برخی کارگران مبارز در درون تشکل های زرد به گونه ای فعال می شوند تا سمت و سوی این تشکل های سترون را تغیر دهند که معمولا این تغیرات تنها در چار چوب خواست های صنفی متوقف می شود. ولی زمانی که سیرتحولات اجتماعی انقلابی می شود، این تشکل ها هم وارد گود مبارزه می شوند. به گونه ی نمونه، کارگران صنعت نفت به خصوص در خوزستان تشکل های زردی داشتند که برخی نمایندگان کارگران را ساواک تعین می کرد. ولی همین کارگران با شدت گرفتن روند انقلاب پوسته تحمیلی زرد را به دور انداختند و با اعتصابی همه گیر آخرین ضربه کشنده را به نظام پلیسی شاه وارد کردند. در حالی که نسبت به دیگر کارگران ایران یقه سفید با درآمد بهتری محسوب می شدند. شرایط دشوار پلیسی آن زمان، باعث می شد کارگران به صورت فردی در درگیری های خیابانی شرکت کنند و روند مبارزه را تشدید کنند.
به خواندن ادامه دهید

Advertisements

تهاجم ددمنشانه دولت به حقوق کارگران و حقوق بگیران

25 بهمن ماه 1397
پس از اعلام خطر مشاور ارشد رییس جمهور جناب نیلی به شرایط بحرانی اقتصادی – اجتماعی به نام برجام دوم، سکوت دولتمردان مجری سیاست های صندوق بین المللی پول امریکایی، این اقتصاد دان را وادار به خارج شدن از دولت نمود. و دولت موجود، بدون توجه به واقعیت های اقتصادی – اجتماعی که کشور را دجار بحران نموده، با ایجاد بحران خود ساخته ی ارزی، چنگی خونین، بر زندگی محقر کارگران وحقوق بگیران کشید و قدرت خرید آنها را به شدت کاهش داد تا با سوء تغذیه خانواده های کارگری را به سوی کارتن خوابی و مرگ سوق دهد و هستی آنها ( کارخانه ها و منابع مالی تامین اجتماعی ) را به تاراج ببرد.
به خواندن ادامه دهید

مقدمه ای بر مبارزات طبقاتی کارگران ایران

8 بهمن ماه 97
بحران های اجتماعی ناشی از چرخش بنیادی مناسبات اقتصادی ایران پس از جنگ، در جهت کاربردی کردن دستورالعمل های صندوق بین المللی پول، روندی که در ادامه حذف فیزیکی دگر اندیشان ( که امکانی بودند، برای افشای چرخش به سوی سرمایه داری حاکمیت) در ایران کاربردی گردید، البته، به آرامی و پنهان از نگاه مردم و با ایجاد مناطق آزاد تجاری – صنعتی آغاز شد. ولی با روی کار آمدن دولت های احمدی نژاد و روحانی با شیوه » شُک درمانی»، جهش کرد و خیز برداشت، خیزی بلند برای تثبیت ساختار سرمایه داری مالی در ایران.( نولیبرالی) از این رو از همه آن شعار ها، ادعاها و اصولی که در قانون اساسیِ به عنوان دفاع از حقوق مردم گنجانده شده بود، و، بدان دلیل مردم آن قانون اساسی را تایید کرده و بدان رای داده و سمت و سوی مناسبات اقتصادی آینده ایران را ترسیم کرده بودند، مانند اصل های 45 ،43 و 44 قانون اساسی؛ به مرور دور شدند و درآن سوی شفافیت، آگاهی و باور مردم، همه ی آنها را به دور ریختند.
به خواندن ادامه دهید

خصوصی سازی و کارگران ایران

اطلاعیه
30 دیماه 97
خصوصی سازی و تعدیل ساختاری دو وجه از مناسبات نولیبرالیسمی است که در ایران پس از جنگ شاهد کاربردی شدن آن هستیم. بیش از سی سال از این روند می گذرد و دولت های مختلف از اصول گرا و اصلاح طلب و دو دولت اخیر با شُک درمانی های ویران گرشان، نشان داده اند که با تعصب و استبداد اندیشه به تداوم این روند ایران بر باد ده، باور دارند و برای کابردی کردن آن از هر امکانی بهره خواهند برد، برغم مخالفت کارگران وهمه حقوق بگیران، تا درعمل نشان دهند پیرو و مجری واپس گرا ترین مناسبات سرمایه داری در جهان هستند. مناسباتی که بر اساس دستور های صندوق بین المللی پول برای تداوم نظام امپریالیستی می باید همه کشور های پیرامون سرمایه داری را مانند دوران استعماری از تولید صنعتی تهی کنند، تا در بازار جهانی، فضای بیشتری برای فروش کالاهای کشورهای صنعتی پیش رفته غربی فراهم گردد.
به خواندن ادامه دهید

نبرد آزاد اندیشی و خودکامگی مذهبی

یکم دیماه 97
کانون متحد کارگری
دوستان عزیزی به شیوه نگارش من ایراد گرفته اند واعلام داشته اند: » شما با بهره گیری از واژه هایی مانند رویه، درود، درون مایه، سرشت و به طور کلی واژه هایی که رنگ وبوی ایرانی دارد، در واقع » پان پارسی» را رواج می دهید و این نژاد پرستی است. » با احترام به نظر این عزیز یا عزیزان ، چون در مقالات پیش از این من، نژاد پرستی و قوم گرایی را نفی کرده ام وبا توجه به این که در مقالات من، جهان بینی من (باور به فلسفه علمی) برای همه قابل درک است و این جهان بینی، نژاد پرستی و قوم گرایی را نفی می کند و با آن در تضاد است. با توجه به همه ی این واقعیت ها،آیا برای من هم این حق می تواند وجود داشته باشد که از واژه های استفده کنم که ریشه در زبان مادریم دارند؟! از این رو من تصور می کنم، من هم برای خودم می باید این حق را قایل باشم که به زبان مادریم واژه هایی را به کار ببرم که از نظر معنا، زیبایی و رسایی ایرادی ندارند. باز از این عزیز منتقد سپاس گذارم که این یاد آوری را نموده اند.
به خواندن ادامه دهید

ترفندهای فریبنده سرمایه داری در نبرد طبقاتی

26 آذر ماه 97
کانون متحد کارگری
امروز در مبارزات طبقاتی کارگران ایران شاهد روندی هستیم که در عمل با واقعیت مبارزات چنش کارگری فاصله بعیدی دارد و بیشتر فرم و شکلی از ایدیولوژیِ دشمن طبقاتی کارگران را به خود گرفته است. در هر برهه از فراز و نشیب نبرد طبقاتی شاهد اوج گرفتن تبلیغات در اطراف یکی از رهبران کارگری می شویم. تبلیغاتی که به گونه ای سازمان دهی می گردد که با کمی دقت می توان چهره پلید سرمایه را در آن روند مشاهده کرد. واقعیت مبارزات جنبش کارگری در ایران و جهان مبارزه ای جمعی است، نه مبارزه فردی یک کارگر. بدون انکار شخصیت های مبارز و اثر گذار جنبش کارگری باید به این واقعیت توجه داشت که فرد بدون جمع، بدون تشکل سازمان یافته کارگران، ارزش هایش به سرعت به وسیله سیستم سرمایه خنثی می شود و به گونه ای فیزیکی از دور مبارزات ترد می گردد. متاسفانه برخی تبلیغات که در اطراف برخی از فعالان و یا نمایندگان کارگران صورت می گیرد دارای محتوای فرد گرایی است، که الگوی باورهای سرمایه داری است. درون مایه ای که به جای برجسته کردن نقش کلیدی مبارزات سندیکایی روی فرد متمرکز می شود و از او یک » مراد» می سازد که با نگرش قرون وسطی مبارزان مساوات طلب دوران فیودالیسم هم خوانی دارد. الگویی که یک کارگر مبارز باید بدان باور داشته باشد، تشکل جمعی کارگران است نه یک فرد.
به خواندن ادامه دهید

حاشیه های جنبش گارگری در ایران

2 آذر ماه 97
بی مسیولیتی های حاکمیت نولیبرالی در ایران در قبال ستم طبقاتی که به وسیله سرمایه داری وطنی کاربردی می شود و مزید بر آن، عوارض تحریم های امپریالیستی آن هم با وجود حاکمیت دولت هایی با مناسبات تعدیل ساختاری و خصوصی سازی دراین شرایط بحران چهانی، بار همه ی این شرایط نا به هنجار و درد ناک را به روی دوش کارگران و حقوق بگیران و کشاورزان ایرانی انباشت کرده است. در این وضعیت ضد انسانی، برغم سرکوب معترضین توسط نهاد های دولتی، چون کارد بی داد، به استخوان رنجبران رسیده است، باز مردم بدون وحشت از عواقب اعتراض شان هر بار از یک گوشه این سرزمین نولیبرال زده، به حمایت از کارگران و دیگر زحمتکشان ستم دیده، به خیابان ها می ریزند و هم صدا با کارگران، بیداد را به چالش می گیرند. این بار مردم در شوش و اهواز همراه کارگران هفت تپه و گروه ملی فولاد به خیابان ها آمده و ساختار نو لیبرالیستی را به چالش گرفتند.
به خواندن ادامه دهید

سرمایه داران وحشت زده و خارج شدن کارگران از کارخانه ها

30 آبان ماه 97
بر گرفته از سایت کارگری » محرمی کو که فرستم به . . . » مجله ایران آینده : به نقل از یک سرمایه دار و یا هوادار نولیبرالیسم وطنی:
1- کارگران هفت تپه حق دارند دستمزد معوقه خود را طلب کنند و دولت به زور هم شده، کارفرما را موظف به پرداخت کند.
2- کارگران فقط طلبکار دستمزدشان هستند. نه دولت و نه کارگر حق نقض مالکیت خصوصی فرد را هرگز ندارد.
برخی از چپ های نگران ولی صادق، وحشت دارند سرنوشت جنبش کارگری در ایران به سرنوشت اتحادیه همبستگی لهستان دچار شود. ولی آنهایی که ریگی به کفش دارند، نگران چرخش اعتصابات به سوی مسیری است که با اهداف آنها در تضاد است، به خصوص هنگامی که همراهی مردم طبقه کارگر را حمایت می کند.
ابتدا به برادران سرمایه دار می پردازیم که از وحشت آمدن کارگران به خیابان ها و مخالفت با خصوصی سازی و شعار های شورایی، کک به تنبان شان افتاده است. طبق معمول همه آنهایی که معیار ارزششان تنها کسب سود است ولاغیر، به گونه معمول هیچ کدامشان دانش و توانایی گفتن یک جمله بدون ایرادی جدی را ندارند. ایشان گفتند:
به خواندن ادامه دهید

بر آیند یک گفتگوی کارگران بیکار پروژه ای

25 آبانماه 1397
یکی از خواص بیکاری برای کارگران قرارداد موقت که در اردوگاه های کار زندگی می کنند و در ماه تنها پنج یا شش روز خانواده اشان را می بینند، تجربه زیبای زندگی کردن در کنار خانواده است. اگر چه بی پولی این فرصت استثایی را تلخ می کند ولی در هر صورت می توان از این فرصت هم بهره ای برد. کسی از نزدیکان از دنیا رفت و وظیفه من را وادار به سفر به خوزستان کرد. منطقه ای در کنار رودخانه زهره که زمانی دارای آبهای فراوان وتوفنده ای بود، که در جغرافیا ایران به زهره وحشی معروف شده بود. ولی امروزه به لطف پاسداری از محیط زیست نظام و خشک سالی های مداوم باریکه آبی است بی رمق وحقیر، در کناره های این رودخانه مردمی پرتلاش و زحمتکش زندگی می کنند که هر سال دوبار از جلگه آبرفتی آن محصول برداشت می کردند.
به خواندن ادامه دهید

ابراهیم

9 آبان ماه 1397
از روزن کوچکی که روی درب ماشین بود خیابان های شهر دیده می شد، همه در سکوتی سنگین رو در رو هم نشسته بودند. هیچ کس علاقه ای به دیدن گوشه های شهر که در نهایت آرامش و در ظاهر بی خبری روز مرگی را سپری می کرد، نشان نمی داد. از این تنها روزن که در حرکت و چرخش های ماشین هر دم گوشه تازه ای را به نمایش می گذاشت. گوشه هایی از شهری مدرن با مردمانی با باورهای فرسوده گذشته ی دور که به بردگی خود و باورشان افتخار می کردند. زندانی بزرگ و چند هزار ساله.
به خواندن ادامه دهید

تظاهرات بازنشستگان

27 مهر 1397
روبروی سازمان برنامه و بودجه در نزدیکی مجلسِ استصوابی » تنها یک اصل قانون اساسی» و در فضای بازی که محل عبورمردم بود. مردمی که مسخ باورهای خود هستند و با بی تفاوتی به راه خود می رفتند، اجتماع همه سازمان های بازنشستگان برگزار شد. یلاکارت هایی که در دست معترضین بود وابستگی آنها را به کارگران تامین اجتماعی، فرهنگیان، کشوری و . . . نشان می داد. تریبون در اختیار بازنشستگان کشوری بود. این بازنشستگان توانسته بودند اجازه رسمی تظاهرات را از وزارت کشور بگیرند. ولی دیگر بازنشستگان از اجازه رسمی اطلاعی نداشتند ولی مانند دفعات پیش که کسی برای گرفتن اجازه اقدامی نمی کرد، در تظاهرات شرکت کرده بودند. به خواندن ادامه دهید

اشترانکوه

24 مهر ماه 1397
برخی دلبستگی ها آدم را به دنبال خود می کشاند و مقاومت منطقی را نفی می کند. آن روزها بد جوری دلم هوای کوه کرده بود. ولی واقعیت زندگی و خطرات کوه این خواست را منطقی نمی دانست. از سویی تنها بودم و رفیق کوهی در دسترس ندشتم و از سوی دیگر دوسالی بود که پیمانکاران کارهای پروژه ای بلک لیستم کرده بودند و به من کاری نمی دادند لذا به شدت گرفتار مشکلات مالی بودم. از کارم راضی بودند ولی از روابط کارم در میان کارگران بشدت دلخور و عصبانی به گونه ای که حتا آن به اصطلاح رفیق دوران دهه 50 – 60 مسجد سلیمانی که هنوز در میان محافل روشنفکری عر و تیز انقلابیگری را برای حفظ اعتبار رها نمی کند، مرا به جرم مطالعه کتاب در خوابگاه کارگری عاقبت از کارگاهی که او مدیرش بود اخراج کرد. به خواندن ادامه دهید

پاسخ به انتقادات

6 مهرماه 1397
یک فعال سیاسی که در یک جامعه بسته امکان فعالیت سیاسی را از دست داده و با کوچک ترین اظهار عقیده ای خلاف باور حاکمیت، باید د د منشانه ترین سرکوب را تجربه کند، در جستجوی راهی برای طرح باور های سیاسی خود به جنبش کارگری ایران روی می آورد. جایی که نعمات مادی جامعه تولید می شود ولی در توزیع آن، به دستان مولد کارگران، حداقلی می رسد که تنها زنده بمانند تا باز هم افزون تر استثمار شوند. درشرایط موجود که کارگران نسل اول بدون هیچ آموزشی وارد بازار کار می شوند، به خصوص آنهایی که با منشاء روستایی – ایلیاتی که اکثریت قرارداد موقتی ها را تشکیل می دهند، با کندی و تردید با راهنمایی نسل قبلی کارگران، برای دفاع از حقوق پایمال شده ای که، مناسبات اقتصادی نولیبرالی با یک حاکمیت مستبد ضد کارگری که بر خلاف همه قوانین بین المللی وحتی عرف مورد تایید خود حاکمیت، برای کارگران هیچ حق قایل نیست و حتی دستمزد کارگران را به موقع پرداخت نمی کند و در اکثر موارد به کلی از پرداخت ماه ها حقوق آنها خود داری می کند.
به خواندن ادامه دهید

حاشیه ای بر کتابِ بازخوانی انگلس اثر جان ریز

24 شهریور ماه 1397
» . . . سخن قلم را لختی بر شور بختی مردمی که در فلات ایران طی هزاران سال ستم شاهی خون آلود را کشیده اند، بگریانم . . . زیرا روند » آدمی شدن» روندی است که طی هزاران سال در تکامل مدنی جوامع بشری تحقق می پذیرد و تا زمانی که این روند به سر انجام نرسد ( که خود نظام اجتماعی باید به این تحقق کمک کند) خرد و هم بستگی مقهور شهوات درنده خویانه است.»
احسان طبری در کتاب نیمه تمام تاریخ بیهقی
شرایط پیچیده و حساسی است در پیچی تند و سرنوشت سازِتاریخی قرار گرفته ایم، آن هم در شرایطی که چشمان خیل بزرگ مسخ شدگان باورهای سنتی، در دیکتاتوری هایی که نزدیک به یک صدسال پس از انقلاب مشروطه ایران، هم چنان جهان بینی طبقه کارگر ایران را آماج تحریف های بدون استناد خود قرار می دهند. جوانان نا امید از باورهای » نابِ» حاکم، جستجوگرِ نگرشی، تشکل و باوری هستند که در آن فعال شرکت کنند.
به خواندن ادامه دهید

علی آبادانی

داستانی کوتاه از زندگی کارگران صنعتی ایران
13 شهریور ماه 97
توی انزلی سمبوسه فروشی داره، بین خروس بازان شمال به علی آبادانی معروفه چون او یکی از بهترین پرورش دهندگان خروسهای جنگی است.عشق به پرندگان را از پدرش آموخته است. در کنار تخصص اصلی ش سوپر وایزری پایپینگ در زمان های بیکاری های پروژه ای به این دو کار می پردازه. از قید تامین اجتماعی و بازنشستگی ش گذشته و برغم بیش از 30 سال کار در پروزه های نفتی چندان سوابقی نداره چون سرمایه داران از غفلت کارگرانی امثال علی سوء استفاده می کنند و آنها را بیمه نمی کنند واگر مجبور به بیمه کردن شان بشوند، آنها را با حداقل حقوق بیمه می کنند که در این حاکمیت، تنها به درد گدایی کردن می خوره.
به خواندن ادامه دهید

خیمه شب بازی برای . . . مردم

7 شهریور ماه 97
شعار ها رنگارنگ و در شکل در جهت بهبود شرایط موجود، هر روزه و هر ساله صادر می شود ومجریان بدون توجه به حتی توجیه آن ها، راهی را می روند که در پشت درهای بسته به توافق رسیده اند. توافقی کلان؛ فراتر از قانون اساسی که اصول آن در اصل، به آنها مشروعیت داده است و آنها به نام آن، اهرم های قدرت را در دست گرفته اند. توافقی دست پخت «سردار سازندگی» که همه بازیگران دانه درشت و دانه ریز به آن باوری کور ولاتغیر یافته اند. باوری که آینده نه ایران وخلق های آن را، که منافع بی پایانِ چند نودلال را پاس می دارد و تضمین می کند. مناسبات اقتصادی که کل جامعه را در باطلاق فقر و نیستی و ورشکستگی فرو برده است. حالا نمایندگان استصوابی که خود از باورمندان این توافق هستند واز آن بهره ها برده اند، می بینند با این کشتی به گل نشسته و در حال فروپاشی همه ی غارت کرده هایشان که قابل انتقال به آن سوی آب نیست در حال نابودی است، آستین ها را بالا زده اند و می خواهند مانع فروپاشی شوند!!!
به خواندن ادامه دهید